Lisa's eigen verhaal

Er zijn veel universiteiten in de wereld, maar sommigen zijn wat bijzonderder dan andere; ze zijn gespecialiseerd in een bepaald onderwerp, ze staan bekend als een topuniversiteit, of zijn enig in hun soort.
Gallaudet University is de enige Universiteit speciaal voor doven en slechthorenden in de hele wereld; hier wordt lesgegeven, gecommuniceerd en geleefd in gebarentaal.

De communicatie en interactie met andere studenten is hier beter dan wanneer hij/zij naar een reguliere school gaat. Hier spreekt iedereen dezelfde (gebaren) taal; je kan gewoon naar iemand toegaan en een praatje maken, of zij komen op jou af. Voor iemand die kan horen is dit misschien normaal, maar voor een dove niet. Een dove loopt altijd wel tegen zijn doofheid aan als hij/zij onder ‘horenden’ is:  de dove kan de gesproken conversatie niet volgen en voelt zich dan buitengesloten.
Ook zijn er aanpassingen voor doven met meerdere handicaps. De aanpassingen die hier  de normaalste zaak van der wereld zijn, zouden op een gewone universiteit voor stress zorgen (onder leraren), bekijks (van andere studenten) en kan voor een ongemakkelijk, geïsoleerd gevoel zorgen (de persoon die deze aanpassingen ontvangt).

Ik heb  het syndroom van Usher ; dit is de reden van mijn doofheid en beperkt gezichtsveld. Dus ik heb twee handicaps, en op Gallaudet valt daar zo’n beetje eentje van af, en de ander telt niet zo: bijna iedereen kent het hier, en velen hebben er ervaring mee. Je zegt Usher, en dan zal de ander reageren met begrip en zijn gebarentaal aanpassen. Ik hoef niet uit te leggen wat het is en wat of waarom ik iets nodig heb of doe, en dat vind ik wel erg fijn. 
Ook zijn er hier speciale tolken beschikbaar voor doofblinden: de doofblinden kunnen de discussie in de klas minder goed of helemaal niet zien: ze moeten zoeken met hun kleinere visie wie er aan het woord is. De tolk is hier niet om de gesproken woord te vertalen naar gebarentaal, maar om de gebarentaal  kleiner, dichterbij én op één plek te brengen; of om te vertalen naar de zogenoemde ‘vierhanden’ gebarentaal (gebaren in de handen van de doofblinde).

Bovendien is het natuurlijk een fantastische ervaring om hier te zijn! Ik zou het zo iemand aanraden. Je leert hier enorm veel, en niet alleen op educatief vlak: je leert zelfstandig te zijn en op jezelf te wonen, ver van je ouders vandaan; je komt hier verschillende culturen, achtergronden en persoonlijke verhalen tegen; je maakt vrienden (van over de hele wereld); en zo kan je nog wel veel meer (individuele voorbeelden) verzinnen. Kortom; het verrijkt mijn  leven .

Op dit moment zit ik  hier op deze universiteit. En ik vind het geweldig! Ik zou willen dat Gallaudet toegankelijker was voor andere Nederlandse doven en slechthorenden. Nu is het nogal lastig om hier te komen tenzij je rijk bent: ik kreeg geen enkele  steun met papieren, informatie, geld, of met wat dan ook, om hier te komen. Mijn ouders en ik hebben alles zelf gedaan: van informatie opzoeken,  tot sponsoren zoeken en Nederlanders mailen die hier gestudeerd hebben. Studiefinanciering aanvragen, aanvraag bij UWV voor tegemoetkoming in de voorzieningen die Gallaudet biedt, het aanschrijven van fondsen en stichtingen om om een financiele bijdrage te vragen. Alles zonder resultaat.

Ik  wilde na het, met behulp van gebarentolken, behalen van mijn VWO diploma  heel graag naar  Gallaudet om psychologie te studeren. Naast psychologie heb ik als bijvakken gekozen: dovencultuur/literatuur en Spaans. Na mijn eerste ervaringen hoop ik dat ik hier mijn studie af kan maken. Maar het kost heel veel geld en op het moment kunnen  mijn ouders en ik het niet opbrengen.
Natuurlijk kan ik ook in Nederland  studeren met een gebarentolk en speciale voorzieningen ivm mijn slechte visus. Zelfs vervoerskosten zouden worden vergoed door het UWV. Het zou een stuk goedkoper zijn voor mezelf  . Maar niet beter voor mijn welzijn en ontwikkeling . Mijn ervaring op het VWO is dat je als gehandicapte een sociaal geisoleerd bestaan leidt en, ondanks de aanwezigheid van een tolk  zeer weinig contacten hebt met je medestudenten.

Kortom: Gallaudet University is mijn droom
, een mini-mini-soort droom als gelijkheid was voor Martin Luther King. Deze universiteit is een soort Utopia voor doven en slechthorenden: er wordt hier geleefd, gecommuniceerd en lesgegeven in gebarentaal; er zijn aanpassingen voor doven met meerdere handicaps, zoals een tolk in de klas voor de doofblinde; alles is op doven aangepast: van de ondertiteling in de campusbioscoop tot de videotelefoon; en (bijna) iedereen is doof, of kan communiceren in gebarentaal. Dus waarom zou het bijna onmogelijk moeten zijn om je avontuurlijke geest her los te laten en verder te ontplooien???

Ik zou graag in de toekomst  met mijn ervaringen en opleiding andere doven en slechthorenden en anderszins gehandicapten willen helpen, die o.a. ook willen studeren op Gallaudet . Ik denk bijvoorbeeld aan het  opzetten van een informatiepunt, waar je ingelicht (of gewaarschuwd) wordt over het papierwerk en/of de werkwijze van de universiteit; anderen kan ontmoeten die er ook heen willen of zijn geweest; waar je onzekerheden, vragen en zorgen kwijt kunt en steun krijgt; en ook belangrijk: waar je geïnformeerd wordt over de financieen. Wat kost het, heb je recht op studiefinanciering, waar haal je het geld vandaan! Ik  weet nu al een paar mensen die naar deze universiteit willen, maar niet kunnen of willen vanwege het geld of meer informatie nodig hebben. (toegankelijkere site ; deze is een beetje verwarrend voor iemand die (nog) niet op Gallaudet zit. Ook is alles in Engels natuurlijk).

Allereerst zal ik er dan voor moeten zorgen, dat ik zelf mijn studie hier af kan maken. Aan mijn studiecapaciteiten ligt het niet, ik heb  me  in het eerste semester de Amerikaanse gebarentaal eigen gemaakt en veel studiepunten gehaald en  loop al 1 semester voor op mede studenten. Het zijn  “alleen” de kosten, die me zorgen baren, het geld heb ik gewoon niet.

Als er geen oplossing voor het financiele gedeelte komt kan ik het volgende semester hier al niet meer studeren. Het alternatief is dan mijn studie in Leiden te gaan doen. Alle extra kosten van vervoer en tolkenvergoedingen worden dan wel  door het UWV betaald. Eén jaar studeren in Leiden kost dan ca. 5x zoveel als één jaar studeren aan Gallaudet University.

Ik vrees dan echter weer in een sociaal isolement te komen en zie daar erg tegenop.


Met vriendelijke groet,
Lisa van der Mark

 Wilt u reageren op dit verhaal? Bezoek het gastenboek.